تبلیغات اینترنتیclose
پیچک (محمد حسین بهرامیان)
شعر و ادب پارسی
يک بهاريه (محمد حسین بهرامیان) ( بهاریه هستی, )
نوشته شده در تاريخ شنبه 8 مهر 1391 توسط سید مجتبی محمدی ساعت 11:56 تعداد بازديد : 893 |

يک بهاريه

 

 

 

 براي دخترم هستي

هستی بابا بهارمیاد، سنجاقکا پر میزنن

به گلدونا، به آدما، به زندونا سر میزنن

سخته تو باد پر بزنن اما زرنگی میکنن

سرخ و سفید و زرزری، باد و ای رنگی میکنن

نه نه نه ! من چی می گم؟ باد و هوا که رنگی نیس

مثل دلای بعضیا، اینقده سخت و سنگی نیس

کو که حالا با آدما بتونی آشنا بشی

با گرگایی شبیه ما زبونی آشنا بشی

بعضیا دیون بخدا، قیافشون مثل پری

خوب که نگاشون می کنی، به زشتی شون پی می بری

از اونور دنیا میان، جنگ نظامی می کنن

با تانکاشون به گنبدا، بی احترامی می کنن

برای کفترا باروت، به جای گندم می پاشن

نمک نمک با حرفاشون رو زخم مردم می پاشن

بعضیا هم این وری ین، سجاده هی آب می کشن

مداد سیا دستشونه، هی تو چیشا خواب می کشن

هر چه می گیم خستمونه، وعده ی فردا رو میدن

قربون آقا که همه، نشونی آقا رو میدن

بهتره از گلا بگیم، حرفای بدبد نزنیم

حرف دل خستمونو، به هر کی اومد نزنیم

بهتره از گلا بگیم گلا همیشه خندونن

قناریای نق نقو همیشه کنج زندونن

بهار همیشه شادیه، دف داره و دُهُل داره

روی قبای چین چینش، صد تا، هزارتا گل داره

هی پیش پاش تو آسمون ابر سفیدا می بارن

بارون میشه، چشمه میشه، هرجا اونا پا می ذارن

عید که میآد بزرگترا، سفره ی هف سین می چینن

سبزه و سیر و سکه رو، همچین و همچین می چینن

عید که میاد باز آق بزرگ، تو قاب جوونی می کنه

آینه جهاز ماه بی بی، خونه تکونی می کنه

عید که میاد گل می کنن، تو باغچمون شاپرکا

وول می خورن یواشکی، تو روسری دخترکا

ما می تونیم مثل گلا، شادیِ آدما بشیم

روی لبای یخ زده، مثل شکوفه وا بشیم

***

بهار دیگه ای داریم، گمونم اونو می شناسی

مامان میگه امام زمون، امام زمونو می شناسی

میاد میاد، یه روز میاد، یه روز از اون دورا میاد

یه روز از اون دورای دور، تو خواب مأمورا میاد

مأمورایی که مغرورن، مأمورایی که مأمورن

خون می ریزن، خون می پاشن، اما همیشه معذورن

شبکورایی که روز برا دشمنا شمشیر می زنن

خفاشایی که سایه ی خورشیدو با تیر می زنن

من نمی گم آخریه، من نمی گم اولیه

فقط همینو می دونم، خوابای اون مخملیه

معمولیه، مثل ماها، مثل راننده تاکسیا

مثل نگاه روشن و ساده ی بچه واکسیا

میاد میاد، یه روز میاد، یه روز از اون دورا میاد

مثل بهار از اونور کوچه ی مأمورا میاد

شاپرکا پر بزنید، صدا کنید، صدا بدید

به این خونه، به اون خونه، خبر به آدما بدید

بگید که منتظر باشن، دلا رو نذر او کنن

صحن و سرای چشما رو، آب بزنن، جارو کنن

عید و بهارمون میاد، تو زوزه ی تیر فشنگ

با سیصد و سیزده سوار، یه جمعه ی خوب قشنگ

 

 

 

محمد حسین بهرامیان



برچسب ها: ,
امتياز : 0 | نظر شما : 1 2 3 4 5 6 | لينك ثابت
گلنار (محمد حسین بهرامیان) ( گزیده اشعار 8, )
نوشته شده در تاريخ شنبه 8 مهر 1391 توسط سید مجتبی محمدی ساعت 11:53 تعداد بازديد : 875 |

گلنار


  این مثنوی دلسروده ای از سالیان پیش است. حسی در آن مستتر است که با گذشت روزهای نوجوانی هنوز هم که هنوز است دوستش دارم.شما هم شریک شوید:

 

گيرم اندوه تو خواب است و نگاه تو خيال

پس دلم منتظر کيست عزيز اين همه سال؟

پس دلم منتظر کيست که من بی خبرم؟

که من از آتش اندوه خودم شعله ورم؟

ماه يک پنجره وا شد به خيالم که تويی

همه جا شور به پا شد به خيالم که تويی

باز هم دختر همسايه همانی که تو نيست

باز هم چشم من و او که نمی دانم کيست

باز هم چلچله آغاز شد از سمت بهار

کوچه يک عالمه آواز شد از سمت بهار

پيرهن پاره گل جمله تبسم شده است

يوسف کيست که در خنده ی او گم شده است؟

اين چه رازی است که در چشم تو بايد گم شد

بايد انگشت نمای تو و اين مردم شد

به گمانم دل من باز شقايق شده ای

کار از کار گذشته است تو عاشق شده ای

يال کوب عطش است اين که کنون می آيد

اين که با هیمنه از سمت جنون می آيد

بی تو، بی تو، چه زمستانی ام ايلاتی من!

چِقَدَر سردم و بارانی ام ايلاتی من!

تو کجايی و منِ ساده ی درويش کجا؟

تو کجايی و منِ بی خبر از خويش کجا؟

دل خزانسوز بهاری است، بهاری است که نيست

روز و شب منتظر اسب و سواری است که نيست

در دلم اين عطش کيست خدا می داند

عاشقم دست خودم نيست خدا می داند

عاشق چشم تو هستيم و ز ما بی خبری

خوش به حالت که هنوز از همه جا بی خبری

***

باز شب ماند و من اين عطش خانگی ام

باز هم ياد تو ماند ومن وديوانگی ام

اشک در دامنم آويخت که دريا باشم

مثل چشم تو پر از شوق تماشا باشم

خواب ديدم که تو می آمدی و دل می رفت

محرم چشم ترم می شدی و دل می رفت:

يک نفر مثل پری يک دو نظر آمد و رفت

با نگاهی به دل خسته ام آتش زد و رفت

خنده زد کوچه به دنبال تبسم افتاد

باز دنبال جگر گوشه ی مردم افتاد

"آخرش هم دل ديوانه نفهميد چه شد

يک شبه يک شبه ديوانه چشمان که شد"

تا غزل هست دل غمزده ات مال من است

من به دنبال تو چشم تو به دنبال من است

"آی تو! تو که فريب من و چشمان منی!

تو که گندم! تو که حوا! تو که شيطان منی!

تو که ويرانِ منِ بی خبر از خود شده ای!

تو که ديوانه ی ديوانه تر از خود شده ای!"

در نگاه تو که پيوند زد اندوه مرا ؟

چه کسی گل شد و لبخند زد اندوه مرا ؟

ای دلت پولک گلنار! سپيدار قدت !

چه کسی اشک مرا دوخته بر چار قدت؟

چند روزی شده ام محرمت ايلاتی من!

آخرش سهم دلم شد غمت ايلاتی من!

تو کجايی و منِ ساده ی درويش کجا

تو کجايی و منِ بی خبر از خويش کجا

 

 

 

محمد حسین بهرامیان



برچسب ها: ,
امتياز : 0 | نظر شما : 1 2 3 4 5 6 | لينك ثابت
از یک غم نگفته (محمد حسین بهرامیان) ( گزیده اشعار 8, )
نوشته شده در تاريخ شنبه 8 مهر 1391 توسط سید مجتبی محمدی ساعت 11:52 تعداد بازديد : 939 |

از یک غم نگفته

 

 

حیرانم آنقَدَر که نمی دانم، از واژه های خسته چه می خواهم

می دانم اینقدر که نمی دانم از این زبان بسته چه می خواهم

تو فکر می کنی که قناری ها از یک پَر شکسته چه می فهمند؟

من داغم اینقدر که نمی فهمم از این من شکسته چه می خواهم

عمری به سردویدم و ننشستم، چون موج بی گلایه.... ولی حالا

از کشتی شکسته تن ، از این شوق به گل نشسته چه می خواهم؟

زیر هجوم سایه کم آوردم، روزی که دور معرکه با من بود

از پهلوان قصه و زنجیری صد پاره و گسسته چه می خواهم؟

سبز و بنفش روسری ات در باد، آویزِ شاخه هایِ سر انگشتت

من در چنین شبانه شیرینی، در باغ های پسته چه می خواهم؟

من یک شهاب تند سرازیرم، هی جسته و گریخته می میرم

وقتی که طرحی از تو نمی گیرم، از این شب خجسته چه می خواهم؟

امشب دوباره سر به گریبان و ... باری کنار بهت خیابان و...

از بافه بافه بافه باران و.... گل های دسته دسته چه می خواهم؟

عمری غریبه بودم و بیزار از، درهای رو به بال کبوتر باز

امشب بر این ضریح پر از باران، از قفل های بسته چه می خواهم؟

می گویم از لبت؟نه نمی گویم.... تو یک غزل سروده دیرینی

از یک غم نگفته چه می گویم؟ از یک گل نرُسته چه می خواهم؟

من خوابِ گنگ دیده و دنیا کور، من گنگِ خواب دیده و عالم کر

حیرانم آنقدر که نمی دانم از این زبان بسته چه می خواهم

 

 

 

محمد حسین بهرامیان



برچسب ها: ,
امتياز : 0 | نظر شما : 1 2 3 4 5 6 | لينك ثابت
آخر این قصه تاریک است (محمد حسین بهرامیان) ( گزیده اشعار 8, )
نوشته شده در تاريخ شنبه 8 مهر 1391 توسط سید مجتبی محمدی ساعت 11:50 تعداد بازديد : 505 |

آخر این قصه تاریک است

 

 

مثل گلدانی کـــه از پروانگـــی بویی ندارد

دم به دم می سوزم از شمعی که سوسویی ندارد

هر نفس می میرم و می کوچم از شهری که آنجا

زیر سقف ســادگی هایش پرســـتویی ندارد

پیش دردم می نشینی، قصه می گویی از آدم

قصــه ی اویی که در آیینه مهــرویی ندارد

قصه ی کوه و عمو زنجیر باف و غول دریا

کودکی هایی که طعم خواب لولویی ندارد

قصــه ی پوشـــالی نا پهــلوانی هـــای او که

شیر بازوش اشکم و دم، یال و پهلویی ندارد

قهـرمانِ کوچه یِ ما ... راستش از تو چه پنهان

روی بازویش همین هایی که می گویی ندارد

باز با این حال او چشم و چراغ کوچه ماست

گر چه از آن روزها جز چشم بی سویی ندارد

قهــــرمانِ سـاده یِ بی ادعایِ کوچه یِ ما

دست و بازو داده در خون، زور بازویی ندارد

گل به گل گردیده ام پروانگی های تنش را

جز صدای سرفه این ویرانه کوکویی ندارد

گردبـــادِ  بی قرارِ  روزهایِ  خشم و آتش

مثـل آن دیروزهــــا دیگر هیاهویی ندارد

هر نفس می میرد و می کوچد از شهری که آنجا

زیر سقف سادگی هایش پرستویی ندارد

***

آخر این قصه تاریک است، حتی این غزل هم

مرگ ســـهراب دلم را  نوشدارویی ندارد

من به آتش می کشم خود را ولی در سطر آخر

یک نفر می سوزد از شمعی که سوسویی ندارد

 

 

 

محمد حسین بهرامیان



برچسب ها: ,
امتياز : 0 | نظر شما : 1 2 3 4 5 6 | لينك ثابت
عشق های جریمه (محمد حسین بهرامیان) ( گزیده اشعار 8, )
نوشته شده در تاريخ شنبه 8 مهر 1391 توسط سید مجتبی محمدی ساعت 11:49 تعداد بازديد : 875 |

عشق های جریمه

 

 

 

اشتباه اول من و تو یک نگاه بود

عشق ما از اولین نگاه اشتباه بود

گر چه باورت نمی شود ولی حقیقتی است

اینکه کلبه ی من از غم تو روبراه بود

می دویدم و میان کوچه جار می زدم

های های گریه بود و اشک و درد و آه بود

گاه گریه می شدیم و گاه خنده مثل شوق

این هم از تب همان نگاه گاه گاه بود

جنگ بر سر من و خدا و عشق بود سیب

سیب بی گمان در این میانه بی گناه بود

هر کجای شب که مثل سایه پرسه می زدیم

ردی از عبور سرد آفتاب و ماه بود

آفتاب من تویی و ماه من بگو چرا

با حضور آفتاب، روز من سیاه بود؟

اهل شکوه نیستم وگرنه آنهمه غروب

بر غریبی من و تو بهترین گواه بود

هرچه می دوم به انتهای خود نمی رسم

مانده ام کجا، کجای کار اشتباه بود

 

 

 

محمد حسین بهرامیان

 



برچسب ها: ,
امتياز : 0 | نظر شما : 1 2 3 4 5 6 | لينك ثابت
گل داوودي (محمد حسین بهرامیان) ( گزیده اشعار 8, )
نوشته شده در تاريخ شنبه 8 مهر 1391 توسط سید مجتبی محمدی ساعت 11:48 تعداد بازديد : 732 |

گل داوودي

 

 

 

باید که کسی دشمن جانت شده باشد

تا حسرت او ورد زبانت شده باشد

می ترسم از آن روز که داوودی این باغ

قربان مزامیر دهانت شده باشد

کولی چه کنم آینه را روزی اگر دل

آواره ی ابروی کمانت شده باشد؟

دلتنگ کدامین شب شومند شهیدان؟

شاید به گل سرخ اهانت شده باشد

آن شب که تو پر می زنی و از تب پرواز

یک زخم همه نام و نشانت شده باشد

می فهمم از این هلهله ی دور که باید

در خانه کسی  دل نگرانت شده باشد

حیرانم از آن ماهی سیراب که هر روز

لب تشنه یک لقمه نانت شده باشد

از سفره بی روزی ساحل نکشد پا

دریا که نمک گیر لبانت شده باشد

 

 

محمد حسین بهرامیان



برچسب ها: ,
امتياز : 0 | نظر شما : 1 2 3 4 5 6 | لينك ثابت
همیشه تر از هرچه اتفاق (محمد حسین بهرامیان) ( گزیده اشعار 8, )
نوشته شده در تاريخ شنبه 8 مهر 1391 توسط سید مجتبی محمدی ساعت 11:46 تعداد بازديد : 1064 |

همیشه تر از هرچه اتفاق

 

 

 

در کوچه های شهر شما پرسه می زنم

دیوانه وار سر به هوا پرسه می زنم

هر شب به شوق لِی لِی کفش کتانی اش

در کوچه های بی سر و پا پرسه می زنم

در پارک های باکره ، در خنده های خیس

در جاده های رو به خطا پرسه می زنم

چندان غریب نیست اگر نیمه های شب

در روزنامه های شما پرسه می زنم

دختر فراری ام ؟ نه! کجایم شبیه این...

امضام را بِ...ببین، ب....ب... با پرسه می زنم

شِ...شعر گفته ام مثلا ....نه که حافظم

حس می کنم توام ...تُ ...تُ... تا پرسه می زنم

من هم درست مثل تو وقتی که بی منم

زل می زنم به آینه یا پرسه می زنم

هر شب هزار و سیصد و هشتاد و چند بار

بغض غریب پنجره را پرسه می زنم

من شاعرم ! حقیقت تلخی است شاعری

من در حریق سرد صدا پرسه می زنم

هر شب چو یک ستاره آبی ، شبیه شوق

در خواب هرچه شاه و گدا پرسه می زنم

دنبال آن دقایق معصوم ساده ام

در تیک تاک ثانیه ها پرسه می زنم

در حال ، در محال ، در امروز ، در هنوز

در لحظه های در تو رها پرسه می زنم

دستان من دو شاخه  ی خشکیده اند  و من

در کوچه باغ سبز دعا پرسه می زنم

چندان غریب نیست اگر نیمه های شب

بر جانماز نافله ها پرسه می زنم

من کودکم به طعم دو گیلاس راضی ام

دنبال چشم تو همه جا پرسه می زنم

ای لحظه همیشه تر از هرچه اتفاق!

گم کرده ام تو را و تو را پرسه می زنم

 

 

محمد حسین بهرامیان



برچسب ها: ,
امتياز : 0 | نظر شما : 1 2 3 4 5 6 | لينك ثابت
تو گناه من (محمد حسین بهرامیان) ( گزیده اشعار 7, )
نوشته شده در تاريخ شنبه 8 مهر 1391 توسط سید مجتبی محمدی ساعت 11:43 تعداد بازديد : 947 |

تو گناه من

 

 

سیب ها گناه آدمند ، تو گناه من

سرخ گونه های توست بهترین گواه من

گرچه باورت نمی شود ولی حقیقتی است :

مرگ اشتباه زندگی است، اشتباه من

من حساب سال و ماه را نه، گم نکرده ام

وعده ی من و تو روز مرگ بود ماه من!

من اسیر خویشم این گناه بودن من است

ور نه تو کجا و گریه های گاه گاه من

نیستی و بی تو تهمتی به نام عقل

چون گلوله ای نشسته بر شقیقه گاه من

من نگفته ام شبیه آخرین نگاه تو

تو نگفته ای شبیه اولین گناه من

پشت میله های حبس مانده ای و بر تنت

جامه ای است رنگ شعر های راه راه من

شمع نیستی ولی به شوق چشم های تو

می پرند بال های خسته گِرد آه من

کاشکی بیاید او که رنگ چشمهای توست

تا که وا شود سپیده در شب سیاه من

سیب ها شکوفه می دهند اگر چه دیر

سرخ گونه های توست نازنین، گواه من

 

 

 

محمد حسین بهرامیان



برچسب ها: ,
امتياز : 0 | نظر شما : 1 2 3 4 5 6 | لينك ثابت
رقص آتش (محمد حسین بهرامیان) ( گزیده اشعار 7, )
نوشته شده در تاريخ شنبه 8 مهر 1391 توسط سید مجتبی محمدی ساعت 11:40 تعداد بازديد : 921 |

رقص آتش

 

 

آتش ادای رقص مرا در می آورد

مي رقصد و دوباره ادا در می آورد

کبريت می زند شب پاييزی مرا

از خش خش نسيم صدا در می آورد

گاهی مرا به شوق، به شادی، به هر چه سيب

گاهی به ياد خنده ی مادر می آورد

اين تيک تاک پیر که آواز گام اوست

 ما را ز بهت ثانيه ها در می آورد

فردا همين قبيله پُر های و هوی اشک

 پيش تو چشمهای مرا در می آورد

هر شب کسی دو دست نه، دو خواهش عجيب

 از آستين خيس دعا در می آورد

يک لحظه بعد باز همين اشتهای پير

سر از ميان شانه ی ما در می آورد

اين دوره گرد پير که مرگ است نام او

هرجا که شد دلی ز عزا در می آورد

يک لقمه نان سير گدا هر کجا که شد

از سفره های نان و نوا در می آورد

مثل سکانس آخر يک ماجرا شبی

سر از پلاک خانه ما در می آورد

 

 

محمد حسین بهرامیان

 



برچسب ها: ,
امتياز : 0 | نظر شما : 1 2 3 4 5 6 | لينك ثابت
تمام زندگی پر (محمد حسین بهرامیان) ( گزیده اشعار 7, )
نوشته شده در تاريخ شنبه 8 مهر 1391 توسط سید مجتبی محمدی ساعت 11:39 تعداد بازديد : 1017 |

تمام زندگی پر

 

 

 


قناری، سار، بلبل پر؛ پرستو پر، کبوتر پر

خزانسوزست باغ دل هرآن گل نازنين تر پر

من وحسرت نشينی ها، من و اين سخت جانی ها

تو از دلبستگی ها پر، تو تا يک آسمان پر، پر

تمام زندگی تکرار يک کوچ است يک پرواز

تمام زندگی تکرار يک گل، يک گل پرپر

تو و چون گل شکفتن ها، تو و تا اوج رفتن ها

من و خار جنون در دل، من و تيرخطر در پر

تمام سينه سرخان روی بال خويش می بردند

تو را ، وقتی که زخم يک کبوتر داشتی بر پر

چه می خواهی دگر از من؟ بگير و يک جنون بشکن

اگر آيينه  آيينه، اگر دل دل، اگر پر پر

من از افسانه موهوم دل بايست می خواندم

که در اسطوره ی آتش سياوش پر، سمندر پر

هميشه قسمتم اين کنج محنت نيست می دانم

به سوی چشمهايت می گشايم روزی آخر پر

 

 

محمد حسین بهرامیان



برچسب ها: ,
امتياز : 0 | نظر شما : 1 2 3 4 5 6 | لينك ثابت

صفحه قبل 1 2 3 4 5 صفحه بعد